آبتاب– بررسی‌ها نشان می‌دهند شرکت‌هایی که دورکاری را پذیرفته‌اند، دو برابر سریع‌تر از شرکت‌هایی که فقط کار دفتری دارند، رشد می‌کنند. دنیای کار دستخوش تحول چشمگیری شده است و محیط‌های دورکاری و ترکیبی اکنون در خط مقدم اشتغال معاصر قرار دارند.
ایسنا: بررسی‌ها نشان می‌دهند شرکت‌هایی که دورکاری را پذیرفته‌اند، دو برابر سریع‌تر از شرکت‌هایی که فقط کار دفتری دارند، رشد می‌کنند.
دنیای کار دستخوش تحول چشمگیری شده است و محیط‌های دورکاری و ترکیبی اکنون در خط مقدم اشتغال معاصر قرار دارند.
به نقل از یوسی استراتژیز، هم‌زمان با این که سازمان‌ها در حال بازنگری عملکرد دفاتر فیزیکی هستند، داده‌ها همچنان مزایای قانع‌کننده‌ای را برای کسانی برجسته می‌کنند که انعطاف‌پذیری بیشتر در محل کار را می‌پذیرند. روندهای موجود در گسترش نیروی کار، جذب استعدادها و حفظ کارکنان نشان می‌دهند که بازنگری درباره زمان و مکان همکاری گروه‌ها می‌تواند مزایای قابل توجهی را به همراه داشته باشد.
سازمان‌هایی که از سیستم‌های دورکاری یا ترکیبی استفاده می‌کنند، رشد قابل توجهی را نسبت به سازمان‌هایی نشان داده‌اند که صرفاً به روال‌های حضوری پایبند هستند.
اگرچه ممکن است در ابتدا برخی از تفاوت‌ها مربوط به ویژگی‌های صنعت به نظر برسند، اما این سرعت شتابان حتی پس از در نظر گرفتن عوامل مرتبط با بخش همچنان مشهود است. بررسی‌ها نشان می‌دهند که محیط‌های کاری انعطاف‌پذیر به طور مداوم دو برابر مدل‌های سنتی اداری رشد می‌کنند.
از اواسط سال ۲۰۲۲ شرکت‌هایی که حضور تمام‌وقت حضوری را اجباری کرده‌اند، به طور میانگین تنها ۰.۳ درصد بر تعداد کارکنان خود افزوده‌اند. در مقابل، کسب‌وکارهایی که گزینه‌های دورکاری یا ترکیبی را مجاز می‌دانند، شاهد رشد نیروی کار به ۰.۶ درصد بوده‌اند که با توجه به روند روبه‌رشد بازارهای کار، مزیتی آشکار به شمار می‌رود.
یکی از عوامل اصلی، سرعت پر شدن موقعیت‌های شغلی خالی است. سازمان‌هایی که نقش‌های دورکاری یا ترکیبی را ارائه می‌دهند، معمولاً چندین روز سریع‌تر از سازمان‌هایی که به حضور روزانه در دفتر نیاز دارند، افراد واجد شرایط را جذب می‌کنند.
پس از تعدیل موقعیت شغلی و سابقه کار، پر کردن یک موقعیت شغلی خالی برای شرکت‌هایی که پیشنهادهای شغلی انعطاف‌پذیری دارند، به طور میانگین ۴۲ روز طول می‌کشد. این رقم برای شرکت‌هایی که اصرار بر حضور کامل کارکنان دارند، به حدود ۴۵ روز افزایش می‌یابد. این فاصله سه‌روزه ممکن است کم به نظر برسد، اما می‌تواند در بخش‌هایی که متخصصان ماهر در آنها مورد توجه هستند، بسیار مهم باشد.
همه حوزه‌ها با سرعت یکسانی دورکاری را نمی‌پذیرند و امکان‌پذیری آن بسته به ماهیت وظایف مربوطه متفاوت است. با وجود این، برخی صنایع به وضوح در حال فاصله گرفتن از الزامات کار تمام‌وقت و حضور در محل هستند.
تجارت دیجیتال و فناوری اطلاعات با تقریباً نیمی از آگهی‌های جدید از اواسط سال ۲۰۲۲ که گزینه‌های دورکاری جزئی یا کاملاً دورکاری را تبلیغ می‌کنند، برجسته هستند. در مقایسه، بخش‌هایی مانند طراحی، چاپ یا بسته‌بندی به شدت به فعالیت‌های عملی و تجهیزات تخصصی وابسته هستند و انعطاف‌پذیری را کمتر عملی می‌کنند.
چرا شرکت‌های دورکار و ترکیبی، استعدادهای بیشتری را جذب و حفظ می‌کنند؟
جذب استعدادهای برتر اغلب حول محور فرصت و انعطاف‌پذیری می‌چرخد. کارمندان به طور فزاینده‌ای به دنبال محیط‌های کاری هستند که هم نیازهای شخصی و هم نیازهای حرفه‌ای را برآورده کنند. وقتی سازمان‌ها مسیرهای دورکاری یا ترکیبی را ارائه می‌دهند، مجموعه افراد متقاضی شغل در آنها به طور چشمگیری گسترش می‌یابد، موانع جغرافیایی از میان برداشته می‌شوند و سازمان به مجموعه وسیع‌تری از مهارت‌ها دست می‌یابد.
همچنین، حفظ کارکنان تحت مدل‌های انعطاف‌پذیر بهبود می‌یابد، زیرا این شرایط به ایجاد تعادل بهتر بین کار و زندگی کمک می‌کنند. کارکنان در این شرایط، کاهش استرس و رضایت کلی بیشتری را گزارش می‌دهند که به مرور زمان خطر جابه‌جایی کارکنان را کاهش می‌دهد. برای سازمان‌هایی که در زمینه‌های رقابتی فعالیت می‌کنند، این مزایا مستقیماً به ثبات و تداوم بیشتر می‌انجامند.
تطبیق سیاست‌های محیط کار برای برآورده کردن انتظارات کارکنان، چیزی بیش از افزایش استخدام است. این امر، تاب‌آوری سازمانی را در بحبوحه تغییر چشم‌اندازهای اقتصادی یا اجتماعی تقویت می‌کند. شرکت‌هایی که پذیرای تغییر هستند، اغلب خود را برای مدیریت اختلالات غیرمنتظره خواه ناشی از رویدادهای جهانی و خواه ناشی از تغییر روند بازار مجهزتر می‌بینند.
فراتر از برآورده کردن اولویت‌ها، پرورش فرهنگ سازگاری و نوآوری می‌تواند وفاداری و تعامل را تشویق کند. شرکت‌هایی که به کارمندان حق انتخاب درباره محیط کارشان را می‌دهند، عموماً از نظر انسجام گروهی و بهره‌وری به ویژه در دوران عدم قطعیت از سایرین پیشی می‌گیرند.
صنایع سنتی برای حفظ رقابت چه اقداماتی می‌توانند انجام دهند؟
اگرچه همه بخش‌ها نمی‌توانند به طور کامل به فضای آنلاین منتقل شوند، اما حتی حرکت‌های تدریجی به سمت انعطاف‌پذیری نیز می‌تواند مزایای قابل توجهی داشته باشد. سازمان‌هایی که در روش‌های سنتی و حضوری ریشه دارند، ممکن است چارچوب‌های ترکیبی محدودی مانند برنامه‌های چرخشی، روزهای دورکاری انتخابی یا همکاری بیرون از محل پروژه را آزمایش کنند.
برخی از روش‌های مؤثر به شرح زیر هستند.
۱- شناسایی موقعیت‌های مناسب برای کار از راه دور یا ترکیبی
۲- تأمین نیازهای ضروری و پشتیبانی برای کارهای بیرون از محل کار
۳- تأکید بر نتایج عملکرد به جای حضور فیزیکی صرف
حتی تعدیل‌های جزئی می‌توانند جذابیت را در میان جویندگان کار افزایش دهند، در تقویت کارکنان مؤثر باشند و به چابک ماندن کسب‌وکارها بدون به خطر انداختن اثربخشی عملیاتی کمک کنند.
