آبتاب– منطقه زاگرس، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مناطق جنگلی و تأمین‌کننده آب در فلات ایران، طی سال‌های اخیر با کاهش بارش، فرسایش خاک شدید و برداشت‌های ناپایدار مواجه شده است.
گزارش یک رسانه حاکی است که در استان لرستان و دیگر بخش‌های زاگرس مرکزی، بارش‌ها در چند سال اخیر بیش از ۸۰ درصد کاهش یافته است و این شرایط موجب شده جنگل‌ها توان طبیعی خود را برای تولید آب و حفظ تنوع زیستی از دست بدهند.
این روند نه تنها پیامدهای داخلی مانند کاهش پوشش جنگلی و نابودی منابع ریزدانه‌های جنگلی دارد، بلکه پیامدهای اجتماعی–اقتصادی نظیر مهاجرت روستاییان، کاهش اشتغال محلی و افزایش فشار بر محیط‌زیست را نیز به‌همراه دارد.
کارشناسان می‌گویند که برای مهار این روند نیاز به برنامه‌های جامع «ترمیم زاگرس» است؛ از جمله احیای پوشش جنگلی بومی، کنترل چرای دام، مقابله با برداشت چوب، مدیریت منابع آب و جذب سرمایه‌گذاری در اقتصاد جنگل‌محور.
نقش جوامع محلی، نهادهای غیردولتی و منابع پژوهشی در این مسیر بسیار کلیدی قلمداد می‌شود. اگر اقدامات مناسب صورت نگیرد، ممکن است بخش‌های زاگرس به بیابان تبدیل شوند و یکی از مهم‌ترین ریه‌های محیطی کشور را از دست بدهیم.