آبتاب– شرکت Eisai در اکتبر ۲۰۲۵ با انتشار نتایج بلندمدت، اعلام کرد که بیمارانی که با داروی لِکِنامَب درمان شده‌اند، در طول چهار سال همچنان از سرعت کمتر افت شناختی نسبت به گروه کنترل بهره‌مند بوده‌اند.
این داده‌ها نشان می‌دهند که پس از درمان اولیه و ادامه درمان نگه‌داری، اثر دارو بر کاهش تجمع آمیلوئید و حفظ عملکرد شناختی، پایدار است؛ که یکی از دغدغه‌های بزرگ در درمان آلزایمر بود: آیا اثرات اولیه دوام خواهند داشت؟
طبق بیانیه شرکت، گروهی از بیماران در مقایسه با دارونما، افت کمتری در نمرات شناختی (مانند MMSE، CDR-Sum of Boxes) داشته‌اند و کیفیت زندگی‌شان بهبود یافته یا حفظ شده است.
این یافته‌ها همچنین پشتیبان این فرض هستند که درمان هرچه زودتر (در مراحل اولیه بیماری) می‌تواند مؤثرتر باشد؛ به عبارت دیگر، «زمان درمان» همچنان شاخص اصلی است.
با این حال، شرکت تأکید کرده که درمان هنوز توقف کامل پیشرفت بیماری نیست؛ بلکه روند آن را کند می‌کند. این نکته مهم است که بیماران، خانواده‌ها و رسانه‌ها انتظارات واقع‌بینانه‌ای داشته باشند.
همچنین، همچنان مسائل ایمنی، هزینه، دسترسی به تشخیص زودهنگام و تصویربرداری پیش از درمان، چالش‌های عمده هستند که در گزارش هم به آن‌ها اشاره شده است. از منظر پژوهشی، این داده‌ها برای محققانی مثل شما که در حوزه نوروساینس یا روان‌ژنتیک فعالیت دارید، اهمیت دارد: اگر بتوان عوامل ژنتیکی، مولکولی یا پاسخ فردی به درمان را شناسایی کرد، می‌توان درمان‌های هدفمندتر طراحی کرد.