آبتاب– یک مطالعهی جدید بر روی موشها نشان داده است که رژیم کتوژنیک (کِتو) میتواند روند پیری را در جنسهای مختلف بهطور متفاوتی تحت تأثیر قرار دهد.
پژوهشگران دریافتند که این رژیم در موشهای نر باعث افزایش سرعت پیری میشود، اما در موشهای ماده چنین اثری مشاهده نشد. عامل اصلی این تفاوت وجود هورمون استروژن در موشهای ماده بود که از آنها در برابر اثرات منفی رژیم کتو محافظت میکرد.
زمانی که موشهای نر تحت درمان با استروژن، استرادیول و آنتیاکسیدانها قرار گرفتند، سرعت پیری سلولی ناشی از رژیم کتو کاهش یافت. محققان توضیح میدهند که رژیم کتو استرس اکسیداتیو زیادی تولید میکند که منجر به افزایش سلولهای پیری (senescent cells) و در نتیجه تسریع روند پیری میشود.
با این حال، پژوهشگران تأکید میکنند که این یافتهها هنوز محدود به مدل حیوانی هستند و نمیتوان نتایج را مستقیماً به انسان تعمیم داد. دکتر جیسون انگ، متخصص غدد از دانشگاه پیتسبورگ، بیان کرده است که برای درک بهتر اثرات رژیمهای غذایی بر هورمونهای جنسی مانند استروژن و تستوسترون، نیاز به مطالعات انسانی گستردهتری وجود دارد.
برخی متخصصان معتقدند که اگر این نتایج در انسان هم تکرار شود، درمان با هورمونها یا حتی رویکردهای آنتیاکسیدانی میتواند اثرات منفی احتمالی رژیم کتو را در مردان کاهش دهد. با این حال، استفاده از هورمون استروژن در مردان میتواند عوارض جانبی داشته باشد و باید با احتیاط بررسی شود.
رژیم کتو چیست؟
رژیم کتو یک الگوی غذایی بسیار کمکربوهیدرات و پرچرب است که بدن را وادار میکند به جای کربوهیدرات، از چربی بهعنوان منبع اصلی انرژی استفاده کند. این فرایند منجر به تولید ترکیباتی به نام کتونها میشود که میتوانند بهعنوان سوخت جایگزین برای مغز و بدن عمل کنند.
خطرات احتمالی رژیم کتو
اگرچه رژیم کتو ممکن است در برخی شرایط پزشکی (مانند صرع مقاوم به درمان) مفید باشد، اما به عنوان یک راهکار بلندمدت، با خطراتی همراه است، که عبارتند از:
۱- کمبود ویتامینها، مواد معدنی و فیبر به دلیل محدودیت در مصرف میوهها، غلات کامل، برخی سبزیجات و حبوبات.
۲- افزایش کلسترول و خطر تشکیل پلاکهای نرم در عروق.
۳- فشار بر کلیه و کبد.
۴- افزایش احتمال پوکی استخوان.
۵- تشدید استرس اکسیداتیو و پیری سلولی.
۶- احتمال ایجاد اختلالات تغذیهای و انزوای اجتماعی.
این مطالعهی حیوانی نشان میدهد که رژیم کتو میتواند روند پیری را در موشهای نر تسریع کند، در حالیکه استروژن از موشهای ماده در برابر این اثر محافظت میکند. پژوهشگران تأکید دارند که برای بررسی دقیقتر این اثرات در انسان، به مطالعات بالینی بیشتری نیاز است.