آبتاب– اختلالات شخصیت از مهم ترین مشکلات اجتماعی و پزشکی است و روان پزشکان و متخصصان بهداشت روانی به این اختلال ها توجه زیادی دارند. اختلالات شخصیت بر اساس تعریف DSM-IV الگویی پایدار از تجربه رفتار شخصی هستند که آشکارا با انتظارات فرهنگ فرد مغایرت دارند، فراگیر و انعطاف ناپذیر هستند و در دامنه وسیعی از موقعیت های ارتجاعی رواج داشته، در طول زمان ثابت هستند و باعث درماندگی یا نارسایی می شوند و معمولاً شروع آن ها در نوجوانی یا شروع جوانی است. در این اختلالات، ویژگیهای پایدار شخص مانع ارتباط مناسب فرد با محیط می شود و عملکرد فردی و اجتماعی او را مختل می کند که شامل سه خوشه است که عبارتند از: اختلالات خوشه A شامل اختلالات پارانوئید، اسکیزوئید و اسکیزوتایپی. افراد مبتلا به این اختلالات اغلب غیر عادی، نامتعارف و غریب به نظر می رسند. اختلالات خوشه B شامل اختلالات ضد اجتماعی، مرزی، و نمایشی و خود شیفته. این افراد اغلب نمایشی، هیجانی یا دمدمی به نظر می آیند و اختلالات خوشه C شامل اختلالات اجتنابی، وابسته، وسواسی- جبری که افراد مبتلا به این اختلال ها اغلب مضطرب یا بیمناک به نظر می رسند. افراد مبتلا به اختلالات شخصیت دارای بدکنشی های مشخصی در روابط بین فردی هستند. بیماران مبتلا به اختلالات شخصیت در مقایسه با مبتلایان به سایر اختلالات روانی با احتمال بیشتری درمان روانپزشکی را رد می کنند.
نوع سبک های دلبستگی ما بر چگونگی انتخاب شریک زندگی، پیشرفت رابطه و حتی بر نحوه به پایان رسیدن آن اثر می گذارد. به همین دلیل با شناخت سبک دلبستگی خود بهتر می توان به نقاط ضعف و آسیب پذیری خود در روابط پی ببریم. سبک دلبستگی در کودکی ایجاد می شود و در بزرگسالی به عنوان الگوی فعال در روابط ما ادامه پیدا می کند.
- دلبستگی ایمن: کسانی که دلبستگی ایمن دارند از روابط خود راضی هستند. این افراد به پدر و مادر خود به چشم یک پایگاه امن نگاه می کنند که می توانند به طور مستقل دنیا را کشف کنند.
- دلبستگی اضطرابی: برخلاف دلبستگی ایمن این گروه بجای اعتماد و احساس واقعی عشق و دوست داشتن آنها بیشتر تشنه محبت هستند. آنها بدنبال کسی هستند که آنها را نجات داده یا کامل کند. فرد با دلبستگی اضطرابی بسیار ناامید و ناایمن رفتار می کند.
- دلبستگی اجتنابی- دوری گزین: این افراد تمایل دارند تا از نظر عاطفی از شریک خود فاصله بگیرند. آنها تمایل به گوشه گیری و ایفای نقش والدین خود را دارند و به راحتی می توانند احساسات خود را خاموش کنند حتی اگر در بهترین حالت در روابط خود باشند.
- دلبستگی اجتنابی همراه با ترس: فرد با این سبک دلبستگی در حالت دوسوگرایی بین ترس از نزدیکی و دوری قرار دارد. این افراد تمایل به صمیمت با دیگران دارند اما برایشان سخت است که به آنها اعتماد کنند یا وابسته شوند و گاهی نگران این هستند که اگر به دیگران خیلی نزدیک شوند، آسیب ببینند. از طرفی این افراد تمایل به برقراری رابطه ی صمیمانه ی عاطفی دارند و از سوی دیگر از این نزدیکی عاطفی احساس ناراحتی می کنند، این احساسات با نگرش های منفی درباره ی خود و همسرشان همراه است؛ آنها خود را بی ارزش می دانند و نمی توانند به همسرشان اعتماد کنند، اغلب با همسرشان احساس صمیمیت نمی کنند و غالب اوقات احساسات خود را سرکوب کرده و پنهان می سازند. آنها اغلب ترس از رها شدن دارند اما از طرفی با صمیمیت نیز مشکل دارند.