آبتاب– الهه مهرنیا- دکتر سکینه پری در سال ۱۲۷۷ شمسی، مصادف با حکومت قاجار در امپراتوری روسیه چشم به جهان گشود. مادرش ریحانه از ارامنه ایران بود و پدرش نصرالله همدانی نام داشت. وی تحصیلات مدرسه و دانشگاهیاش را در شهر آستاراخان به اتمام رساند و در سن ۲۶ سالگی، موفق به کسب مدرک پزشک عمومی شد.
دکتر سکینه پری در ابتدا موفق به کسب تخصص زنان شد. ایشان رشته پزشکی را در شوروی به پایان رساند و در سال ۱۳۱۲ در سن ۳۱ سالگی در رشته جراحی و سرطان شناسی تخصص گرفت. او توانست لقب اولین جراح زن و نخستین سرطانشناس ایران را از آن خود کند.
دکتر سکینه پری به مدت پنج سال در بیمارستانهای شوروی همزمان با حکومت لنین طبابت کرد. براساس گفته برخی منابع، پدر و مادر وی در یکزمان از دنیا رفتند و این واقعه باعث افسردگی او شد، پس از این اتفاق؛ تصمیم گرفت شوروی را به مقصد ایران ترک کند.
ایشان بههمراه تنها خواهرش رهسپار ایران شد و فصل تازهای از زندگی را ورق زد. دکتر سکینه پری بعد از ورود به سرزمین مادری اش ایران در آزمونی برای گرفتن اجازه طبابت در ایران شرکت کرد و در سال ۱۳۱۳ شمسی اجازه کار دریافت نمود.
وی به مدت چهارده سال در شهرستان ترکمن سکونت گزید و در همان جا هم ازدواج کرد. ازدواج ایشان زیاد طولی نکشید و زندگی مشترک او پس از گذشت چهار سال به طلاق سرانجامید. وی بعد از جدا شدن از همسرش، بندرگز را برای سکونت انتخاب کرد و با تأسیس مطب در این شهر به طبابت مشغول شد.
در این زمان، ایشان به یاری افراد نیازمند پرداختند و در این راه با آنچه که در توان داشتند ، تلاش کردند. طبق آخرین شنیدهها، دکتر پری تا سن ۷۰ سالگی در مطب شخصی خود بیماران را ویزیت میکرد و با وجود نیاز مالی در دهه آخر زندگیاش، بیشتر بیماران را بهطور رایگان میپذیرفت. وی در طول حیاتش برای درمان بیماران سرطانی تلاشهای بسیاری نمود و خدمات ارزندهای انجام داد.
سرانجام دکتر سکینه پری سال ۱۳۵۷ و در سن ۸۰ سالگی در بندر درگز درگذشت و در آرامستان شهر بندرگز به خاک سپرده شد.