آبتاب– مریم زارعیان- امروز زادروز کوروش کبیر است که در تاريخ جهان، چهرهٔ برجستهای به شمار میآید. ما ایرانیان نیز به طور ویژه، از ایشان و فضایلش یاد می کنیم و داستانهای رشادت، بزرگ منشی و تدبیر او را برمی شماریم. ما خود را از نسل کوروش می دانیم و فکر می کنیم باهوش ترین، زیباترین، باتدبیرترین، دلیرترین، غیورترین و … انسانهای روی زمینیم. اما در عمل، گاهی، فقط گاهی اوقات!!!! فراموش می کنیم از کدام نسلیم و تاریخ و فرهنگ ٢٥٠٠ ساله داشته ایم.
وقتی در طبیعت، زباله های غیر بازیافتی خود را رها می کنیم و می رویم!
وقتی به راننده خانمی که دست فرمان خوبی ندارد، توهین و لفاظی می کنیم!
وقتی از رانندگی یکدیگر عصبانی می شویم و فحشهای آبدار نثارِ هم می کنیم!
وقتی می بینیم دلار در حال گران شدن است و برای خرید آن هجوم می بریم و اعتنایی به افول روز به روز ارزش پول ملیمان نداریم!
وقتی مواد غذایی و مایحتاج هم وطنانمان را احتکار می کنیم!
وقتی برای دو قِران سود بیشتر، هر آشغالی را به موادغذایی مردم اضافه می کنیم!
وقتی فیلم خصوصی زندگی دیگران را با شادی برای همدیگر فوروارد می کنیم!
وقتی به صفحه اینستاگرام و فیس بوک فردی هجوم می بریم و انواع فحش های وطنی را نثار خود و خانواده هایشان می کنیم!
وقتی…
همه وقتهایی که مرتکب عملی میشویم که به هیچ گروه و مسلکی مربوط نمیشود، یادمان رفته که ژنِ خوب و تاریخ و فرهنگ ٢٥٠٠ ساله داشته ایم. یاد کردن از بزرگان تاریخ ملت ها و درس گرفتن از اندرزهایشان، نه تنها اشکال ندارد، بلکه می تواند موجب پیشرفت و شکوفایی فکری گردد. اما مشکل از آنجا شروع می شود که ما فقط در حال تفاخر به نياكانمان هستیم، اما از سلوک و روشهای آنها چیزی نمی آموزیم. خودمان کاری درخور افتخار انجام نمی دهیم، چرا که سخت و نیازمند عزم ملی و تلاش است، پس دست از تلاش کشیده ایم و گذشته و اجدادمان را یاد می کنیم.