آبتاب– شروین وکیلی-امروزه می دانیم که زبان، مشتقی از یک روند زیست شناختی است که در سایر جانوران هم به اشکال دیگر دیده می شود. تمام جانورانی که به شکلی از زندگی اجتماعی دست یافته اند، ابزاری برای انتقال پیام به هم نوعان خود در اختیار دارند. این ابزار ارتباطی در سایر جانوران با ” زبان طبیعی ” که در انسان دیده می شود، متفاوت است. از آن جا که بحث ما پرداختن به رفتارشناسی جانوری و توجه به تمایز میان زبان انسان با جانورانی مانند زنبور و مورچه نیست، به این مختصر بسنده می کنیم که نظامهای ارتباطی و شیوه های انتقال پیام و دریافت، در سایر جانوران هم به اشکال گوناگون وجود دارد. شواهد رفتار شناسانه نشان می دهد که هر چه ساختار زندگی اجتماعی جانوران، پیچیده تر و اندر کنش فرد با سایر افراد هم نوع اش بیش تر و مهم تر باشد نظام های ارتباطی پیچیده تر و گسترده تری، برای انتقال معنا در میان اعضای یک گونه، تکامل می یابد. وجه مشترک این نظام ها آن است که مغزی به نسبت پیچیده باید در کار باشد تا ادراک خود از جهان خارج را در قالب پیامی انتقال پذیر رمزگذاری کند. این پیام از مجرای رمزگانی منتقل می شود که آن را در کل، زبان می نامیم و فردی هم نوع آن را دریافت می کند. این گیرنده پیام، خود مسلح به مغزی پیچیده است که توانایی رمز گشایی آن پیام ارسال شده را دارد. به این ترتیب، پیام یا معنایی که در ذهن یک موجود شکل گرفته است، به ذهن هم نوعش نیز منتقل می شود و بدیهی است که در این تعریف، کلید واژه های «ذهن»، «پیام»، «معنا» و «زبان» را در اشکالی بسیار گسترده و عام در نظر گرفته ایم. به هر صورت، وجود یک سخت افزار عصبی پیچیده که توانایی بازنمایی جهان خارج و رمزگذاری در قالب علایمی قرار دادی را داشته باشد، پیش فرض ظهور زبان است. امروزه می دانیم که این نظام های ارتباطی جانوری همگی خاستگاهی تکاملی دارد؛ یعنی در مسیر زمان و در جریان انتخاب طبیعی و برای پاسخ به شرایط تنش زای بیرونی و درونی محیط، پدید آمده اند. این نظام های ارتباطی، اگر از حدی انتزاعی تر و پیچیده تر باشد، متراکم بودن حجم ارتباط های بینا فردی را در یک گونه نشان می دهد و بخت بقای موجوداتی را افزایش می دهد که زندگی اجتماعی دارند. این کتاب چند مقاله و سخنرانی و درسنوشت را در بر میگیرد که رابطهی میان زمان، زبان و جنسیت-قدرت را بررسی میکند و به این پرسش میپردازد که شناسایی «من» از جهانِ آشنا و روزمرهی پیرامونش، و به دنبال آن خصلتهای درونی خودش، چگونه در درون قالبهای زبانی و زمانی پیکربندی میشود؟
