نویسنده: احمد مهری؛ اپیدمیولوژیست
روز های جمعه مجبور است تا دیروقت در مراکز واکسیناسیون باشد. عصرها مجبور است در مراکز بیماریابی ۱۶ ساعته! بدون یک ریال اضافه کار و پاداش. از سویی باید نگاهش به شاخص های بهداشتی جمعیت تحت پوشش باشد و در طول هفته برای تحقق اهداف بهداشت بجنگد و تلاش کند. همکاری دیگر دارد که یا باید شبانه روز درگیر بازرسی های بهداشتی باشد یا در مصلی شهرشان در شرایط روحی بسیار تألم آور، تدفین مبتلایان به کرونا را بازرسی کند. هر گاه دردهایش را گفت؛ پرداخت حقوق ناچیز با تاخیر دو سه ماهه اش را فریاد زد، انگار نه انگار او هم زندگی دارد؛ قسط، وام و اجاره خانه دارد. حال این وسط خدا نکند بدلیل مواجهه های شغلی اش، زن و بچه اش و خودش بیمار شوند. از جیب باید بگذارد ولی هیچ تسهیلات درمانی نگیرد. موارد فوق، اوضاع نابسامان هزاران بازرس بهداشتی، مراقب سلامت، کاردان و کارشناس بهداشت کشورمان است که دیگر صبرشان به سر رسیده. با پرداخت های وحشتناک کم، تاب آوری برایشان نمانده! زندگی برایشان سخت شده و انگار نه انگار اینها فرزندان این نظام سلامت اند.
مدیران لایق نظام سلامت! آقایانی که قرار است بزودی فرمان نظام سلامت را در دانشگاههای علوم پزشکی، شبکه های بهداشت و خود وزارت بهداشت به دست بگیرید. این اوضاع نابسامان کارکنان PHC خجالت آور است. پز اول بودن بهداشتمان در منطقه را میدهیم، اما دردهای پرسنلش را نمیشنوید. این وضعیت زیبنده مدافعین سلامتتان نیست. بارها گفته ایم؛ الان هم فریاد میزنیم و هشدار میدهیم این بچه ها بسیار صبور اند. با عصبانیت تمام پرداخت با تأخیر چند ماهه حقوقشان را تحمل میکنند. قسط و شرایط مالی نامطلوب دارد زندگی شان را نابود میکند و عملاً کیفیت خدماتی نمیماند. آقایانی که سر ماه چند برابر این بچه ها حقوق و مزایا میگیرید. درست نیست این اوضاع!