آبتاب– کتاب «پرژنیوم» نوشته ریحانه جعفری منتشرشده در انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با ویراستاری مرضیه نوروزی ۱۶۰ صفحه دارد که برای گروه سنی +۱۵ سال (نوجوان) مناسب است. چاپ اول این اثر در سال ۱۴۰۲ روانه بازار نشر شده است.
«پرژنیوم» به زندگی نوجوانی میپردازد که با ابتلا به بیماری سرطان خون، وضعیت خانوادهاش از حالت عادی خارج میشود و این شروع ماجراست.
شخصیتهای اصلی داستان، پونه، دختر نوجوان خانواده است که ۱۴ سال سن دارد، ورزشکار، شاعر و اهل کتاب است. یک روز موقع بازی والیبال در مدرسه درد عمیقی در پای خود احساس میکند که شروع ماجرای بیماری است. پدر خانواده مجروح جنگی است که سعی دارد آرامش را در خانواده ایجاد کند. مادر خانواده باردار است و حین بارداری و بعد از زایمان میخواهد مهربانی مادرانه خود را به فرزندان ابراز کند. پروانه، خواهر بزرگتر ۱۶ سال دارد؛ دختر تیزهوش خانواده که دانشجوی داروسازی است.
روند عادی زندگی هر یک از اعضای خانواده با متوجهشدن موضوع بیماری پونه، بهنوعی دچار اختلال میشود. طی داستان هر یک از آنها سعی کنند به اوضاع مسلط شده و به یکدیگر کمک کنند.
درباره موضوع این کتاب باید گفت که بیماران نیازمند درک، کمک و همدلی از اطرافیان و جامعه هستند و همبستگی خانواده در شرایط بحرانی تا حد زیادی در سلامت روحی و جسمی تأثیرگذار است.
از نکات برجسته کتاب میتوان به شخصیتپردازی داستان اشاره کرد که با خانواده ایرانی، نوجوان و جوان امروزی مطابقت دارد و ملموس است. قلم روان نویسنده، چند راوی بودن و کشش داستان موجب شور و اشتیاق خواننده برای پیگیری اثر است. داشتن روحیه گذشت، کمک به دیگران، مهربانی و همدلی، امید، دوستداشتن، خوداتکایی، بومیسازی و توانمندشدن از پیامهای نهفته اثر است.
ریحانه جعفری، متولد ۱۳۴۱ نویسنده، مترجم کودک و نوجوان، دارای مدرک کارشناسی روانشناسی است. او نویسنده کتابهایی مانند «چشمهای سبز»، «هیهوهاما»، «دامن گلگلی»، «تو دیگه کی هستی؟» و ترجمه آثار «مجموعهی جونیبی جونز ۶ جلدی»، «مجموعهی قصهها و رازهای الف تا ی»، «انجمن حمایت از غولها»، «گرگنما در برابر اژدها»، «هیولای دریایی و موجودات دیگر»، «شکار غول» و… است.
جعفری ۶ نشان لاکپشت پرنده دریافت کرده و نامزد نهایی چهارمین دوره آیین اهدای نشانهای لاکپشت پرنده برای بهترین کتابهای سال ۱۳۹۳، کاندید پروین اعتصامی و کاندید کتاب سال است.
در قسمتی از متن کتاب می خوانیم:
زنگ مدرسه را که زدند یک نفس تا خانه دویدم. مامان در را باز کرد. بریده بریده گفتم: «مامان … یه خبر توپ، در حد لالیگا… میدونی چیه؟ قبول.. آره قبول.»
مامان خندید چالهاش زد بیرون. صورتم را مالیدم به شکمش: «میتونی… به این دخترتم… افتخار کنی!»
چشمهاش درخشید. محکم بغلم کرد و گفت: «معلومه بهت افتخار میکنم، گلم.»
دستهام را گرفت و تکان داد: «به پروانه پیامک بده شب زود بیاد. منم به بابات میگم.»
شماره گرفت: «الو، رضا! پونه قبول شده…».