آبتاب– از آنجا که هسته اصلی مشکل کمبود مواد غذایی وابسته به ذخیره جهانی غذا نیست، لذا می توان یک راه حل اضطراری کوتاه مدت برای آن در نظر گرفت. کاهش گرسنگی نیازمند یک رویکرد دو رشته ای برای مقابله با آن است. نخست، افزایش درآمد فقرا برای کسب معیشت بهتر است، به طوری که استطاعت خرید مواد غذایی را داشته باشند و دوم دسترسی فوری و مستقیم به مواد غذایی برای خانواده های نیازمند است. هفتاد درصد مردم در مناطق روستایی –جایی که حمل و نقل و یا فرآوری مواد غذایی در آنجا وجود ندارد- گرسنه هستند. تجربه کشورهایی که در کاهش گرسنگی و سوء تغذیه موفق بوده اند، نشان داده است که کشاورزی مبنای رشد اقتصادی در میان کشاورزان خرد است. با این حال، بسیاری از دولت ها در حال چشم پوشی از مناطق روستایی کوچک هستند، در حالی که مشکلات زندگی در شهرهای بزرگ –از جمله: بالا بودن قیمت مواد غذایی- کم نیستند. یک استراتژی مؤثر برای مبارزه با گرسنگی این است که به طور مستقیم حومه شهرها توسعه داده شوند و «جاده های بهتر»، «حمل و نقل»، «بازار»، «سیستم های آبیاری» و «برنامه های کشاورزی و آموزشی» با صرف مستقیم پول پیاده شوند. ما در واقع، نیازمند یک تلاش هماهنگ برای مبارزه با گرسنگی هستیم. نیاز است تا همه دولت ها، مؤسسات سازمان ملل متحد، و سازمان های غیردولتی و مردم نهاد در این راستا فعالیت کنند.
