آبتاب– الناز مرادی- براساس آمار بنیاد شهید، زنانی که در بمباران ها، جبهه ها و پشت جبهه ها مجروح شدند، پنج هزار و سیصد و هفتاد و پنج نفرند که از این تعداد، ۳ هزار و ۷۵ نفر بالای ۲۵ درصد جانبازی دارند. در جنگ ایران و عراق، ۶۴۲۸ زن شهید شدند و تفاوت برخوردی که با زنان جانباز و نام زنان شهید با مردان با شرایط مشابه، بسیار است. در همه این سالها تعداد خیابان ها و کوچه هایی که در تهران و دیگر شهرها به نام زنان شهید زده شده به انگشتان دست هم نمیرسد و این کمترین تفاوتی است که بین زنان و مردان جانباز و شهید وجود دارد. زنان جانباز می گویند، تعداد زیادی از آنها هیچ وقت نتوانسته اند ازدواج کنند و هیچ وقت آنطور که در ایران زنان را به ازدواج با مردان جانباز تشویق کرده اند و گفتند «ایثار» کنید، مردان را به این موضوع تشویق نکرده اند. از طرفی مردانی که با زنان جانباز ازدواج کرده اند بعد از مدتی آنها را رها کرده اند. در ایران حتی یک آسایشگاه برای زنان جانباز وجود ندارد و اگر زن جانباز کسی را نداشته باشد که از او نگهداری کند باید به خانه سالمندان برود، این در حالی است که مراکز مشابه برای مردان جانباز وجود دارد. زنان جانباز می گویند، تعداد زیادی از مردانی که با این زنان ازدواج کردهاند به دلیل تسهیلاتی است که درصد جانبازی برای زنان جانباز داشته، این کار را کردهاند و تعدادی از آنها ازدواج دوم کرده و دچار طلاق عاطفی با همسران اولشان شدهاند. یکی از این زنان می گوید که همسرش اجازه نداده است که وی برای پای قطع شده اش، پروتز بگذارد و او زنانی را دیده که همسر یا فرزندانشان، لوله پولیکا را داغ کرده و وارد پاهای آنها کردهاند که بتوانند راه بروند. به گفته این زنان، زنان زیادی در سالهای جنگ و بعد از آن به این دلیل که اعضای کمیسیون پزشکی بنیاد شهید و امور ایثارگران، مرد بودهاند، به دلیل خجالت یا فشارهای خانوادههایشان، محل مجروحیتشان را نشان نداده و متأسفانه، هیچ وقت درصد جانبازی نگرفته اند.
