نویسنده: جودیت بریتون پردی – مترجم: کوکب ستاری
ما در جهانی با ارتباطات درونی درهم تنیده زندگی می کنیم که در آن گزندی به یک تن، به راستی گزندی به همه است. ما باید با همبستگی با ویروس کورونا مقابله کنیم و برای جامعه ای بجنگیم که در آن سلامتی همگان مهم تر از سود عده ای اندک باشد. بیماریهای همه گیر شعار همبستگی را به یک ضرورت واقعی بدل می کنند: “آسیب به یک نفر، آسیب به همه است.” از همین روست که شیوع بیماریهای همه گیر این آرزوی ناشایست را رواج می دهد که فرد خود را از شبکه وابستگی های متقابلش خارج کند و به تنهایی گلیمش را از آب بیرون بکشد. ویروس کرونا به منطق این جهان وضوح می بخشد که در آن واقعیت مادیِ وابستگیِ متقابلِ شدید با شکلی از نظامهای سیاسی و اخلاقی ترکیب شده که مردم را رها میکند تا از خودشان مراقبت کنند. ما به شدت در برابر بیماریهای واگیردار آسیب پذیر هستیم، چرا که همه به هم متصلیم سر کار، در اتوبوس، در مترو، در مدرسه، در مغازه و در شبکه تحویل خواروبار. از طرفی چون از لحاظ اخلاقی منزوی شده ایم و به ما گفته شده است که خودمان باید از پس خود برآییم، برنامه بقایمان را خانه به خانه و آپارتمان به آپارتمان طرح کرده ایم و سعی میکنیم برای خودمان به مقدار کافی غذای کنسروی و یخ زده و دارو و مواد ضدعفونی ذخیره کنیم تا بتوانیم پیوندهایمان را قطع کنیم و در خودمان فرو برویم. تقلای فعلی آشکار کننده نظامی طبقاتی است که در آن یکی از نشانه های نسبی وضعیت فرد، قدرت عقب نشستن است. اگر صاحب ثروتید یا از نهادی که برایتان ارزشی قائل است حقوق دریافت می کنید و اگر در خانه فضای کافی دارید ممکن است بتوانید ترفند اساساً پوچ ایزوله کردن خودتان در خانه برای چند ماه را به کار بگیرید و در همان حال از شبکه جهانی کالاهایی که در وبسایتهای «کاستکو» و «تریدر جو» ویترین شده اند استفاده کنید. اما برای نزدیک به پنجاه درصد جمعیت این کشور که هیچ پس اندازی ندارند و با حقوق سر برج روزگارشان را میگذرانند یا در آپارتمانهای خیلی کوچک با ذخیره غذایی اندک زندگی میکنند و یا به طور روزانه در تب و تابند تا شغلی پیدا کنند، این راه حل اساساً غیر ممکن است.