آبتاب– مریم رضایی- در اغلب روایتهایی که از شورشهای نان می شود، زنان نقشی پررنگی دارند. در بسیاری از این شورشها، زنان با تأکید بر نقش مادرانه و به عنوان مسئول تغذیه خانواده به خیابان میآیند. در یک نمونه در فرانسه، ۱۷۹۳، زنانی که برای اعتراض به قیمت نان به خیابانها آمدند به دولت میگویند: “وقتی کودکانمان از ما شیر میخواهند ما رفع نیازشان را به پس فردا موکول نمیکنیم.” این جمله کنایه ای از تقسیم وظایف جنسی زنان و اشاره ای به سیاسی بودن آن است. در مطالعه تامپسون، زنان اغلب آغازگر شورشهای غذایی بودند، زیرا این زنان بودند که اغلب با بازار به شکل چهره به چهره و روزانه درگیر بودند، به تغییرات قیمتی حساس بودند و بدنبال کالاهای کم کیفیت و ارزانتر میگشتند. نکته کلیدی در مطالعه او این بود که از نظر او شورش برای غذا صرفاً برای جبران کسری غذا در اقتصاد مادی نبود، بلکه نشانة اعتراض نسبت به قوانینی بود که نحوه عملِ اقتصاد را تعیین میکردند. در واقع، شورش برای غذا پدیده پیچیده تری است که به اقتصاد سیاسی تهیه خوراک مربوط است.
