آبتاب– سيما كوبان در سال ۱۳۱۸ در تهران زاده شد. پدر و مادرش فرهيخته و به زبان فرانسه آشنا بودند. ۱۸ ساله بود كه پس از گذراندن دبيرستان به پايتخت بلژیک رفت و در دانشكده سلطنتی هنرهای زيبای بروكسل طراحی، نقاشی، حكاكی و مجسمهسازی خواند. ۳۶ ساله بود كه از دانشگاه پاريس دكترای جامعه شناسی گرفت و به تهران بازگشت و استاد نقاشی در دانشكده هنرهای زيبا و سرپرست بخش هنرهای حجمی دانشگاه تهران شد، پس از انقلاب شرايط برای كادر آموزشی پيش از انقلاب سخت شد. ۴۱ ساله بود كه از دانشگاه تهران اخراج شد و در این زمان چهار جلد كتاب با عنوان “چراغ” تألیف کرد. او در این مجموعه آثاری از احمد شاملو، سعیدی سیرجانی، فریدون آدمیت، محمدعلی سپانلو، مهدی اخوان ثالث، منصور اوجی، اسماعیل خویی، پرتو نوری علا، بهرام بیضایی، و خودش گرد آورد. چراغ، مجموعه ای است از آثار نويسندگان و هنرمندانی كه معتقدند بايد گفت و نوشت و منتشر كرد، هر چند كه شب تيره باشد. اين نويسندگان معتقدند نور لازمه زندگی است. او نخستين زنی است كه پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ انتشاراتی به نام “دماوند” بنيان نهاد تا جُنگ “چراغ” را منتشر كند و توانست چهار جلد از پنج جلد آن را به دست خوانندگان علاقهمند برساند. ۴۶ ساله بود كه به خاطر نشر كتاب “نقد جباريت” اثر مانِس اشپِربِر “دماوند” تعطيل شد و ديگر به او اجازه نشر داده نشد.