آبتاب– دکتر انوشه- ازدواج را به عنوان يک هدف و سرنوشت به دختران معرفي نكنيد. اجازه دهيد به عنوان يک سبک زندگي درست و زيبا به آن بنگرند، اجازه دهيد آنان به جز ازدواج، آرزوها و اهداف شخصي داشته باشند. به دختران در جامعه فشار نياوريد و به حريم خصوصي شان تجاوز نكنيد. در مهماني ها عمو، عمه، دايي و خاله محترم از دختران جوان فاميل مكرر نپرسيد کي ازدواج مي کنی يا پس كي عروسي ما رو دعوت ميكني، انشاءالله عروسيت، اين عبارات در عين اينكه عبارات زيباييست، مكرر كه استفاده شود براي فرد مشمئز كننده است. به شوخي يا جدي اين سؤالات و عبارات تكراري نوعي توهين و دخالت و فشار بر روي زندگي فرد است. از او بپرسید که حالت خوبه؟ كمكي نياز نداري؟ از او و توانايي هايش تعريف كنيد. پدران و مادران عزيز از دختر جوانتان حمايت كنيد. مهربان باشيد و بي توقع، كاري نكنيد احساس كند كه تنها و ظيفه اش در اين دنيا پيدا كردن شوهر و ازدواج است. ديد جنسيتي را كنار بگذاريد، ابتدا با يک انسان طرف هستيم نه يک جنسيت دختر يا پسر، سؤالات بي دليل نوعي توهين است. اگر در جامعه امروز ما ميزان ازدواج پايدار كاهش يافته، مشكل از دختران نيست، آنها معیارهایی دارند برای خودشان که الان کمتر دیده میشود. شايد واقع بينانه اين باشد كه كمبود از جامعه ايست كه ديگر کمتر کسی یک مرد بار مي آورد. جامعه اي كه در آن هستیم طوری شده که افراد به دنبال طي كردن يک شبه ره صد ساله اند.
مهر ۳۰, ۱۴۰۵