شکوه شکر پروردگار!

   13014


   روزی حضرت عیسی (ع) از خداوند درخواست کرد تا کسی را به او نشان دهد که نزد خدا محبوب ­تر از او باشد. خداوند عیسی را به سوی پیرزنی که در کنار دریا زندگی می­کرد، راهنمایی نمود. وقتی عیسی (ع) به سراغ آن زن آمد، دید که او در خرابه­ ای تنها زندگی می­کند و با بدنی فلج و چشمانی نابینا در گوشه ای رها شده است. حضرت عیسی (ع) جلوتر رفت ودقت کرد، دید پیرزن مشغول ذکری است: «الحَمدُ للهِ المُنعِمِ المُفضِلِ المُجمِلِ المُکرِمِ»، «خدایا شکرت که نعمت دادی، کرم کردی، زیبایی دادی، کرامت دادی.»

    حضرت عیسی (ع) تعجب کرد که او با این بدن فلج که فقط دهانش کار می­کند، چرا چنین ستایش می کند­؟ با خود گفت که او از اولیای خداست و من بی اجازه وارد خرابه شدم؛ برگردم، اجازه بگیرم و بعد داخل شوم. به دم خرابه بازگشت و گفت: «السَّلامُ علیکَ یا أَمةَ الله»؛ پیرزن گفت­: «وعلیک السَّلام یا روح الله».

   عیسی پرسید: خانم! مگر مرا می بینی­؟ گفت­: نه. پرسید­: پس از کجا دانستی که من «روح الله» هستم؟ پیرزن گفت: همان خدایی که به تو گفت مرا ببین، به من هم گفت چه کسی می­ آید. عیسی با اجازه آن خانم وارد خرابه شد و پرسید­: خداوند به تو چه داده است که این قدر تشکر می­کنی­؟ تشکر تو برای چیست­؟  پیرزن گفت: یا عیسی، آن چه به من داده بود از من گرفت، آیا همین طور پس گرفته است؟ آیا وقتی می خواست آن را از من بگیرد، به من نگاه کرد و پس گرفت­؟ عیسی فرمود: آری، اوّل به تو نگاه کرده و بعد پس گرفته است.

پیرزن گفت: من به همان نگاه او دل خوشم. خدا این نگاه را به دیگری نداشته و به من کرده است؛ پس جای شکر دارد.


نظر شما