جای خالی احزاب در بحرانهای ملی

   125812

آذر منصوری


مشکلاتی که در مواجهه با بحران های ناشی از بلایای طبیعی وجود دارد، در دو ‌مرحله نیازمند بررسی است. ا‌ول پیشگیری از افزایش خسارات احتمالی ناشی از این بحران ها و دوم نحوه مدیریت آن به این  معنی که نیروهای کشور به شکلی بسیج شوند تا از این بحران با مشکلات کمتری عبور کنند. به نظر می رسد که ما در هر دو بخش مسأله به صورت کلان با مشکل مواجه هستیم. البته، مسأله اصلی به فقدان جدی انسجام مدیریت در کشور باز می گردد که برخی آثار و پیامدهای آن را در سیل ویرانگر اخیر هم به وضوح دیدیم و شاهد بودیم نیروهایی که باید هم افزایی داشته باشند، در بخش هایی حتی انرژی همدیگر را خنثی کرده اند. در این میان بخشی که مربوط به احزاب می شود به همین موضوع بر می گردد. اینکه تا چه حد ظرفیت انسجام بخشی بین نیروهایی که در دولت و حاکمیت تعریف میشوند و نیروهای غیردولتی اعم از احزاب و نهادهای مدنی، وجود دارد هنوز مورد بحث جدی است. با توجه به اینکه رویکرد احزاب در سمت و سوی قدرت سیاسی در کشور قرار دارد، کمک به بسیج ظرفیت های کشور در مقطع بحران می تواند از جمله وظایف آنان باشد. اعتماد افزایی، ایجاد انسجام و همدلی بین ظرفیت های موجود اعم از نهادهای دولتی و مجموعه ای که باید تحت امر دولت باشند از اقداماتی است که انجام آن از سوی احزاب طلب می شود. وجه مهم تر اما موضوع پیشگیری از وقوع این حوادث با خسارت های کمتر است. اینکه احزاب تا چه حد در برنامه ریزی های کوتاه مدت و بلند مدن خود موضوع حفاظت از اقلیم ایران، ظرفیت های موجود و فرصت های پیش رو را مد نظر قرار می دهند از اهمیت بالایی برخوردار است. به خصوص با توجه به آسیب هایی که اقلیم کشور را تهدید می کند، احزاب باید بگویند که چه برنامه ای برای بهبود اوضاع و ایجاد ظرفیت های بیشتر با توجه به میزان گستردگی منابع طبیعی در ایران در راستای آمایش سرزمینی، بهبود مشارکت مردم در فرآیندهای پیشگیری و مواجهه با بحران و به خصوص تاب آوری جامعه در برابر آسیب هایی که کشور را تهدید می کند، دارند. این برنامه متأسفانه، تاکنون به صورت عینی در برنامه هیچیک از احزاب گنجانده نشده است، چرا که محیط زیست ایران موضوعی است که نهادهای مدنی هم در پیگیری آن با محدودیت هایی مواجه هستند و به نظر می رسد که به همین دلیل احزاب هم برای ورود به موضوع ملاحظاتی را مدنظر قرار می دهند.


نظر شما