نمی خواهم عادل باشم!

   81256

سجاد کرمی نامیوندی - پژوهشگر حوزه رسانه



این روزها بحث برنامه نود و عادل فردوسی پور، فراتر از یک برنامه تلویزیونی پیش رفته است. تحلیل های مختلفی در این زمینه نگاشته شده است. برخی از این تحلیل ها شکل کاملاً غیرحرفه ای به خود گرفته است تا آنجایی که مبینیم برخی انگار دنبال تصفیه حساب شخصی هستند، از تخریب مدیران فعلی صدا و سیما گرفته تا مدیران پیشین صدا و سیما تا تخریب و یا تأیید برنامه نود. اما باید ببینم که مشکل کجاست؟ آیا مقصر مدیران هستند یا عادل فردوسی پور؟ در این یادداشت دنبال پیدا کردن مقصر نیستم، و قضاوت را به عهده شما خواننده گرامیمی گذارم.

شاید بارها این جمله کلیشه ای را شنیده باشید: "رسانه در ابتدا باعث مشهور شدن افراد می شود، اما در ادامه این فرد یا افراد هستند که باعث اعتبار بخشی و شهرت دادن به رسانه ها و یا یک شبکه خاص می شوند". اینکه تا چه حد رسانه باعث چهره شدن افرادی مانند عادل فردوسی پور، رامبد جوان، احسان علیخانی، مهران مدیری، آزاده نامداری، علی ضیاء، رضا رشیدپور و.. شده است، بماند! اما سؤال این است، آیا این افراد ظرفیت چهره شدن را داشته یا دارند؟

یکی از عمده مشکلات رسانه های ما پرورش استودیوهای تک ستاره ای است. یعنی همواره یک نفر را تبدیل ستاره  می کنیم و بعد از آن به دنبال مقابله با آنها هستیم. برنامه ای مانند نود و یا برنامه هایی از این قبیل جدای از تأثیرات مثبت و منفی در جامعه و مخاطب هدف خود، چه بخواهیم چه نخواهیم تبدیل به یک برنامه پرمخاطب شده اند. شما وقتی ذائقه مخاطب خود را به این برنامه ها عادت داده اید مگر می شود جلوی پخش آن گرفته شود؟ البته که می شود! اما با این رویکرد کمی سخت است، چرا که آیا برنامه جایگزینی برای آن در نظر گرفته شده است؟ با وضع کنونی آنتن تلویزیون و حتی رادیو که سرشار است از برنامه های تکراری و چندبار پخش شده، راهکار چیست؟ آیا این حق مخاطب است؟

اگر اغراق نباشد برنامه نود یکی از محبوب ترین برنامه های تاریخ تلویزیون ایران است، هر چند فردی که کمی با رسانه آشنایی داشته باشد، می داند که هیچ برنامه یا محتوای رسانه ای بدون سوگیری نیست. اما نباید از تأثیرات مثبت این برنامه در روشن شدن برخی موضوعات مانند انتقال تیم ها به شهرهای دیگر و.. غافل شویم. نگرانی نگارنده از این است که اگر روزی به هر دلیلی دیگر ستاره های تلویزیونی که دست پرورده سیاست های استودیوهای تک ستاره اند، بخواهند کج خلقی کنند و به عبارتی "ناز" کنند، چه می شود؟ آیا بهتر نیست از همین الان به فکر بود و تا حدودی پرورش ستاره ها را تعدیل کرد و یا سیاستگذاری برنامه سازی برنامه های آتی را تغییر دهیم و به سمت "تیم" ساختن برویم نه ستاره سازی!


نظر شما