ره آورد سفر ارمنستان

   72558


 سجاد نامیوندی طی گفتگویی تلفنی با ماهنامه ی آبتاب، ره آورد سفر خود به ارمنستان را اینگونه بازگو کرد که با توجه به اینکه در سفرهای کاری و پژوهشی ام، علاوه بر مسئولیتی که به عهده دارم؛ سعی می کنم تا به فضای اجتماعی و فرهنگ مردم آن منطقه نیز توجه داشته باشم لذا علاوه بر دیدارهایی که با مسئولین کشور ارمنستان داشتم به گردش در پایتخت ارمنستان ایروان- نیز پرداختم. اگر بخواهم در مورد فرهنگ مردم ارمنستان صحبت کنم، نیاز است که به فرهنگ کار در آن منطقه و اینکه جوان های ارمنستان چگونه زندگی خود را اداره می کنند؛ اشاره داشته باشم. آنچه که من متوجه شدم این بود که مردم ارمنستان افرادی بسیار جدی هستند و حین رانندگی این جدیت به عصبانیت هم تبدیل می شود و در این خصوص افرادی کم حوصله و کم طاقت دیده می شدند که دلائل آن بایستی در جای خود بررسی شود. در خصوص فرهنگ کار در جامعه شان، آنچه که مشهود بود؛ آمار زنان شاغل نسبت به مردان شاغل بیشتر بود و زنان در جامعه حضور فعال تری نسبت به مردان داشتند. جالب است که بدانید در ارمنستان کارهای یدی که بیشتر توسط آقایان انجام می شود، را بانوان انجام می دهند. آنچه که از صحبت های مردم منطقه متوجه شدم، این بود که آقایان بیشتر تمایل دارند که وقت خود را به تفریح و خوشگذرانی بگذرانند؛ لذا مسئولیت ها بیشتر بر عهده ی زنان جامعه می باشد. در خصوص فرهنگ ازدواج هم باید بگویم که ضمن صحبتی که با چندین بانو داشتم، به من گفتند که هیچکدام تمایلی به ازدواج ندارند، زیرا مردان در ارمنستان خیلی به ازدواج شان پایبند نیستند و این احتمال وجود دارد که به راحتی زن و فرزند خود را رها کنند. متقابلاً، زنان جوان ارمنستان هم به دنبال تفریحاتی بودند که در فرهنگ ما پسندیده نیست. در مجموع برداشت من این بود که مردم ارمنستان عموماً به تفریح خیلی اهمیت می دهند و بیشتر وقت خود را به تفریح می گذرانند. نکته خوبی که توجه مرا در این سفر به خود جلب کرد این بود که مردم به رعایت نظافت شهر به طور جدی اهمیت می دادند و هیچ کس، حتی یک فیلتر سیگار روی زمین نمی انداخت و اگر کسی این کار را انجام می داد از سوی دیگران به وی تذکر داده می شد و این موضوع در مورد رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی نیز بسیار صادق بود و عابران پیاده حتما از روی خطوط عابر پیاده از عرض خیابان عبور می کردند و باز هم اگر کسی رعایت نمی کرد از سوی خود مردم به وی تذکر داده می شد که البته اگر پلیس متوجه می شد، حتما فرد عابر جریمه می شد. در مجموع می توان گفت که ارمنستان کشوری زیباست. برای مسافران ایرانی با توجه به تغییراتی که اخیراً در نرخ ارز به وجود آمده بود، هزینه ی سفر افزایش پیدا کرده بود. به طور کلی، قیمت اجناس در ارمنستان نسبت به ایران بسیار بالا بود ولی نرخ موادغذایی پایین تر بود. ناراحت کننده بود که وقتی ایرانیان به رستوران های ایرانی مراجعه می کردند، صاحبان رستوران ها از ایرانی ها هزینه بیشتری نسبت به سایرین دریافت می کردند و به نوعی رعایت هموطنان خود را نمی کردند. باز هم متأسفانه در ارمنستان جوانان ایرانی ای را دیدم که افرادی توانمند هم بودند ولی برای کار دلالی به ارمنستان آمده بودند و مسافرین ایرانی را جذب مکان هایی می کردند که در فرهنگ ما جایی ندارد و عنوان هم می کردند که درآمد خوبی دارند و لازم است که این معضل ریشه یابی شود. از کارهای فرهنگی خوب سفارت ایران، برگزاری کلاسهای فارسی بود که افراد بسیاری در رده های سنی مختلف در آن شرکت می کردند. همچنین به دانشجویانی که برای تحصیل به ارمنستان می روند توصیه می کنم که با توجه به حضور پر رنگی که سفارت ایران در ارمنستان دارد با آن به خوبی تعامل برقرار کنند تا بتوانند از کمک سفارت استفاده کرده و دوران راحت تری را در ارمنستان بگذرانند.

اما در بعد کاری سفر باید بگویم که با توجه به اینکه تخصص من مدیریت رسانه است، بازدید از شبکه تلویزیون دولتی ارمنستان یا همان Channel 1 برایم بسیار جذاب بود. در این جلسه صحبت های خوبی بین گروه ما با معاونین و مدیر شبکه ملی مبنی بر اینکه می توانیم همکاری های فرهنگی دو جانبه ی خوبی با یکدیگر داشته باشیم، تبادل شد. منتها مقامات ارمنستانی اشاره می کردند که این دو کشور از نظر فرهنگی تفاوت هایی دارند و ممکن است این تفاوت ها برای طرفین چالش برانگیز باشند. طی آن جلسه، مسئولین شبکه تلویزیونی به این نکته اشاره کردند که آنها برای اینکه زیر نظر اتحادیه ی اروپا فعالیت می کنند؛ لذا بایستی هفت پارامتر را رعایت کنند که دو تا از این پارامترها شامل دایورسیتی یا (تنوع) و پلورالیسم یا (تکثر گرایی) است که لازم است شبکه ملی تلویزیون ارمنستان در اجرای سیاست های خود به آنها توجه داشته باشد و فرهنگ های مختلف را مد نظر قرار دهد. سؤالی که من در آن جلسه مطرح کردم این بود که در ارمنستان مردم بیشتر از چه شبکه ی اجتماعی استفاده می کنند و پاسخ این بود که فیسبوک بیشترین استفاده را در میان مردم دارد و در ایجاد تغییراتی که در همین اواخر در ارمنستان رخ داده، نقش شبکه های اجتماعی خیلی پر رنگ بوده است. توجه داشته باشید که در سال 2015 میلادی ارمنستان دارای حکومتی با ریاست جمهور بوده است و رئیس جمهور وقت تلاش می کند تا حکومت را پارلمانی نماید تا خودش بتواند به عنوان نخست وزیر به فعالیت ادامه دهد، زیرا دوره ی ریاست جمهوری اش به اتمام رسیده بود. وی ابتدا عنوان می کند که تصمیم ندارد تا کاندیدای نخست وزیری شود و با این ترفند حکومت به پارلمانی تغییر پیدا می کند و بعد از اینکه حکومت پارلمانی شد؛ او کاندید شده و به عنوان نخست وزیر ارمنستان انتخاب می شود. این امر موجب ایجاد نارضایتی هایی در بطن جامعه ی ارمنستان شده بود که تا سال 2018 ادامه داشته است. پس از آن فردی که هم روزنامه نگار و هم نماینده ی مجلس بوده است با حمایت مردم زمینه های ایجاد حرکاتی مثبت در جامعه ی ارمنستان به وجود می آورد و مردم از وی حمایت کرده و به او رأی می دهند. این فرد به عنوان نخست وزیر ارمنستان انتخاب می شود و در حال حاضر مردم از وضعیت موجود در کشورشان رضایت داشتند. باید بگویم که مردم ارمنستان نخست وزیر فعلی را دوست دارند و او را به عنوان فردی پاکدست می شناسند و می گویند که دست وی به هیچ فسادی آلوده نیست. با وجود ایجاد تغییرات جدید در جامعه ی ارمنستان، مقامات شبکه ملی تلویزیون از سوی آنان مطرح شد که در شرایط فعلی فضای کار تلویزیون بسیار باز شده است و آنها از چارچوب محدودیت های گذشته خارج شده اند. مبحث دیگری که در این جلسه مطرح شد، در خصوص صنعت گردشگری بود. مقامات ارمنستانی گفتند که آنها بسیار علاقه مند هستند تا مردم ارمنستان نقاط دیدنی و آثار باستانی ایران را بشناسند و تعاملاتی در این زمینه بین دو کشور به وجود آید، به نحوی که امکان ترویج صنعت توریسم به خوبی ایجاد شود. متأسفانه باید بیان کرد که شاید رسانه های ما در معرفی ایران به خوبی عمل نکرده اند که این کاستی از دید آنها نمایان است. مقامات تلویزیون ملی ارمنستان راغب بودند تا در این زمینه بین دو کشور ارتباط برقرار شود و عنوان کردند که می توانند گروهی از ارمنستان را برای بازدید نقاط دیدنی به ایران بفرستند تا آنها را از نزدیک ببینند و فیلم تهیه کنند و آن مکان ها را با توجه به فرهنگ مردم ارمنستان به آنها معرفی کنند تا صنعت گردشگری رونق پیدا کرده و مردم ارمنستان هم به ایران سفر کنند. شایان ذکر است که ایرانی ها به ارمنستان بسیار سفر می کنند و عمدتاً این سفرها تفریحی است.

دیدار دیگری که در این سفر انجام شد، دیدار با جناب آقای «حیدری» رایزن فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در ارمنستان بود.  در این جلسه در خصوص صنعت گردشگری گفتگوهای خوبی صورت گرفت و قرار شد تا تعاملات خوبی بین دو کشور در این زمینه برقرار شود. مبحث دیگری که در این جلسه به آن پرداخته شد، موضوع تبادل دانشجو بین دو کشور بود. متأسفانه، با آنکه دانشگاههای ایروان (پایتخت ارمنستان) از نظر رتبه بندی در سطح پایین تری نسبت به دانشگاه تهران قرار داشتند؛ اما باز هم افرادی برای ادامه ی تحصیل به ارمنستان می روند که باید این موضوع از بعد تخصصی بررسی شود. اما صحبت این بود که زمینه ای فراهم شود تا دانشجویان دو کشور بتوانند به راحتی در دانشگاه کشور دیگر به تحصیل ادامه دهند که وقوع این امر نیازمند امضاء تفاهم نامه فرهنگی از جانب دو کشور است که نسبت به آن ابراز تمایل صورت گرفت. در این سفر با رئیس دانشگاه پیام نور ارمنستان هم دیدار صورت گرفت که ضمن آن متوجه شدم که در حال حاضر در این دانشگاه رشته های خوبی برای آموزش دانشجو وجود دارد و ریاست محترم دانشگاه این طور بیان کردند که سیاست دانشگاه بر این است که دانشجویان ایرانی برای تحصیل به این دانشگاه بیایند و برای رفاه بیشتر از ارز دولتی هم استفاده کنند. وی همچنین از اساتید ایرانی برای تدریس در این دانشگاه دعوت کرد. طی گفتگوهایی که در این جلسه صورت گرفت، متوجه شدم که دانشگاه پیام نور واقع در ارمنستان؛ برنامه خاصی در حوزه گردشگری طراحی کرده است که با اجرای آن بتواند در این زمینه تعاملات مورد نیاز بین دو کشور ایران و ارمنستان را برقرار کند و همچنین، مطرح شد که برای انجام این کار بودجه هم در نظر گرفته شده است.

اما اگر بخواهیم در مورد نمایشگاه رسانه های دیجیتال که از اول تیرماه به مدت چهار روز در ارمنستان برگزار شد و همینطور در خصوص دستاوردها و چالش های مربوط به آن صحبت کنیم، باید بگویم که در این نمایشگاه صرفاً شرکت های داخلی حضور داشتند و به عبارتی دیگر نمایشگاه بین المللی نبود؛ زیرا کشورهای خارجی در آن حضور نداشتند. در اینجا شرکت های داخلی دستاوردهای خودشان را به معرض نمایش گذاشتند و توانستند قراردادهای خوبی هم با شرکت های ارمنستانی به امضاء برسانند. در این نمایشگاه، مشتری مستقیماً برای دریافت خدمات مراجعه نمی کرد، بلکه شرکت های ارمنستانی برای عقد قرارداد با شرکت های ایرانی در آنجا حضور یافته بودند که طی برگزاری این نمایشگاه چندین قرارداد بین شرکت های ایرانی و ارمنستانی بسته شد و در مجموع دستاوردهای خوبی برای طرفین شرکت کننده داشت. لازم می دانم که در اینجا به این نکته اشاره کنم که متأسفانه سازمان هایی که در کشور ما باید برای برپایی این قبیل نمایشگاهها مجوزهای مربوطه را صادر کنند، هیچگونه سنخیتی با هم ندارند و به صورت جزیره ای عمل می کنند. به عنوان مثال برای برپایی نمایشگاه رسانه های دیجیتال در ارمنستان، سفارت ایران به آنها گفته بود که باید مجوزتان را از سازمان توسعه و تجارت اخذ کنید که آن سازمان هم به مسئولین برپایی نمایشگاه مجوز نداده بود و این امر موجب شده بود تا این نمایشگاه شکل رسمی به خود نگیرد و حتی به علت ندادن مجوز تعطیل شدن نمایشگاه هم مطرح بود که حضور نمایندگان سفارت جمهوری اسلامی ایران در نمایشگاه کمک کرد تا این بحث خاتمه پیدا کند و نمایشگاه شکل جدی تری به خود گیرد. متأسفانه، باید گفت که متولی اخذ مجوز برای اینگونه نمایشگاهها مشخص نیست به طوریکه برای اخذ مجوز چند دستگی وجود دارد و نهاد مشخصی تعریف نشده است که همین مهم سبب ایجاد مشکلات عدیده ای شده که امیدوارم این مشکل با مدیریت صحیح در آینده مرتفع گردد.          


نظر شما