نوروز

   41931

محمد علیزاده ثانی


سوزنیِ يادگارِ مادر را می ‌خواستیم قاب بگیريم، گفتیم عجالتاً این بهار هم عصای دستمان باشد برای سفره‌ی هفت ‌سین. بعدِ نوروز اگر عمرمان به دنیا بود، می‌ دهیم قابِ فرنگی بگیرند و شیشه بياندازند و میخ کنيم به دیوار که شاهدِ اصالتِ خانواده باشد پیشِ مهمانِ غریبه. محضِ خاطرجمعی. آینه‌ ی نقره ‌کوب و تُنگِ بلور را گذاشتیم‌؛ به‌ انضمامِ قرآنِ درباری و حافظِ اجدادی و سکّه‌ و سمنو؛ خوشه ‌ی گندم و شاخه‌ ی سنبل و ماهیِ گُلی؛ سیبِ درشتِ سوا کرده‌‌ و سنجدِ بو داده؛ کلّه‌ ی سیر و سرکه ‌ی پیر و سماق ناب و نارنج و کاسه ‌ی آب؛ خُرفه ‌ی سبزِ تابدار. منّت تمام‌ کردیم به سفره‌ داریِ بهار، بلکه قدم سرِ چشم بگذارد و بیاید و سر شود این زمستانِ بد اخمِ ‌پیر.



نظر شما