حکایت

   42466

تنظیم و تحریر از: فریده فریدونی لری


دو برادر با هم در مزرعه خانوادگی كار می كردند. یكی از آنها ازدواج كرده بود و خانواده بزرگی داشت و دیگری مجرد بود. شب كه می شد دو برادر همه چیز از جمله محصول و سود را با هم نصف می كردند. یک روز برادر مجرد با خودش فكر كرد و گفت: "درست نیست كه ما همه چیز را نصف كنیم. من مجرد هستم و خرجی ندارم، ولی او خانواده بزرگی را اداره می كند." بنابراین، شب كه شد یک كیسه پر از گندم را برداشت و مخفیانه به انبار برادر برد و روی محصول او ریخت .در همین حال برادری كه ازدواج كرده بود با خودش فكر كرد و گفت :‌"درست نیست كه ما همه چیز را نصف كنیم. من سر و سامان گرفته ام، ولی او هنوز ازدواج نكرده و باید آینده اش تأمین شود". بنابراین شب كه شد یک كیسه پر از گندم را برداشت و مخفیانه به انبار برادر برد و روی محصول او ریخت .سال ها گذشت و هر دو برادر متحیر بودند كه چرا ذخیره گندمشان همیشه با یكدیگر مساوی است تا آن كه در یک شب تاریک دو برادر در راه انبارها به یكدیگر برخوردند. آن ها مدتی به هم خیره شدند و سپس بی آن كه سخنی بر لب بیاورند، كیسه هایشان را زمین گذاشتند و یكدیگر را در آغوش گرفتند.

 

 


نظر شما